چه از تو دورم کرده اند کلمات !

کاش جاي اين همه شعر

فقط نوشته بودم :

دوستت دارم !

 

 

شبيه کسي که گمشده اي دارددر خيابان هاي اين شهرشبيه کسي که پر شده از بغض هاي فرو خوردهخيس زير بارانشبيه کسي که تو را ميخواهد و نداردتشبيه يک آرزوي مانده در خيالکودکي کالشبيه دل دل بي وقفه ي گنجشککي براي اولين پروازشبيه يک عاشقي پنهان و بي صدايطولانيشبيه بي قراري لحظه ديدارشبيه اضطراب آخرين برگ مانده بر شاخه پائيزشبيه سکوتي که فرياد ميزند نام تو راشبيه چک چک خاطره از بام يادشبيه پيچش عطر رازقي در شب هاي خردادشبيه تنها مهلت بخشش محکوم بي گناه....نه شبيه هيچ چيز هيچ کستو را دوست دارم.... 

دستي که براي ديگران گل ميکارد

هميشه خوشبوست....

 

 

در طالع من نيست که نزديک تو باشم...

 

مي گويمت از دور دعا ، گر برسانند...!

 

 

دردها دارم عيان کو مرهمي    رازها دارم نهان کو محرميمرهم اين سينه ي مجروح کو       محرم راز دل اين روح کوآتش اندر سينه پنهان تا به کي   گريه ام در زير مژگان تا به کيهمدمي گر مي شنيدي راز من       مي شکفتم همچو گل اندر چمن مطربا آبي بر اين آتش نشان        جوشش ديگ درون را وا نشانمستي و ديوانگي آهنگ ماست      نام و ننگ ما دل بي ننگ ماستملاصدرا 

من اميدي را در خود،بارور ساخته امتار و پودش را با عشق تو پرداخته ام،مثل تابيدن مهري در دل،مثل جوشيدن شعري از جان،مثل باليدن عطري در گل،جريان خواهم يافت،راه خواهم افتاد،باز از ريشه به برگ،باز از "بود" به "هست"...فريدون مشيري 

حس طوفاني يک مـــــوج جـوان دارد عشــقمثل هر حــادثه در خود هيــــجان دارد عشــق نه به چشمان قشــــنگ است و نه چيـــزي ديگرخارج از خط لـــب و چشـــــم نشان دارد عشــق "دوســـتت دارم" عاشــــق به زبان بازي نيستشکل پيچيـــــده اي از فن بيان دارد عشــق صــــبر کن جـــــاذبه تا کار خودش را بکندمثل افتـــادن يک ســيب، زمـــان دارد عشــق    

دلم خوش است مي آيي تو هم به ديدارم

مگر سفارش اسلام ، رفت و آمد نيست؟

زندگي بي عشق

کسل کننده است ...

من اگر عاشق نباشم از خودم سيرم زود مي ميرم

??تعدادي حشره کوچولو در يک برکه، زير آب زندگي مي کردند... آنها تمام مدت ميترسيدند از آب بيرون بروند و بميرند؛ يک روز يکي از آنها بر اساس نداي دروني از ساقه يک علف شروع به بالا رفتن کرد، همه فرياد مي زدند که مرگ تنها چيزي است که عايد او ميشود، چون هر حشره اي که بيرون رفته بود برنگشته بود...! وقتي حشره به سطح آب رسيد نور آفتاب تن خسته او را نوازش داد و او که از فرط خستگي ديگر رمقي نداشت روي برگ آن گياه خوابيد. وقتي از خواب بيدار شد به يک سنجاقک تبديل شده بود؛ حس پرواز پاداش بالا آمدنش بود. سنجاقک بر فراز برکه شروع به پرواز کرد و پرواز چنان لذتي به او داد که با زندگي محصور در آب قابل مقايسه نبود؛ تصميم داشت برگردد و به دوستانش هم بگويد که بالاي آن ساقه ها کسي نمي ميرد ولي نمي توانست وارد آب شود چون به موجود ديگري تبديل شده بود...!! ?? «شايد بيرون رفتن از شرايط فعلي ترسناک باشد، اما مطمئن باشيد خارج از پيله تنهايي، غم و ترس، تلاش براي رفتن به سوي کمال عالي است !»